Sokağın sesini duymak: Siyaset, medya ve gündelik hayat

Türkiye’de siyasetçilerin de, sosyologların da pek çoğu sokağın sesine sağır kaldı. Medya da masum değil. Değiliz. Sokağı görmüyorlar. İnsanların derdini duymuyorlar. Gerçek hayatla teması olmayan büyük laflar ediyorlar.

Bu halkı gerçekten anlamak istiyor musunuz? O zaman bir gün o eski dolmuşlara binin. Sabah işe gidenlerle aynı otobüste ayakta yolculuk yapın. BİM’in önünde indirim bekleyen annelere selam verin. Pazarda en ucuz domatesi seçmeye çalışan yaşlı amcaları izleyin. Devlet hastanesi koridorlarında saatlerce bekleyen dertli insanlara kulak verin. Camiden çıkanlarla iki kelam edin. Kiralık ev arayan insanlarla konuşun. Kira fiyatlarını görün. Okul çıkışında geleceğinden endişe eden çocukların gözlerine bakın. Eğitim sorunlarını tweetlerden değil, mahalle aralarından anlayın.

Çünkü halk oradadır… Hayat sokakta akar. Tozlu kaldırımlarda, kalabalık otobüslerde, dar sokak aralarında…

Ama siz… Klimalı odalarda oturup “halkı anlıyoruz” diyorsunuz. Lüks araçlarınızdan inmeden “halka hizmet” ettiğinizi sanıyorsunuz.

İki durak ayakta duramayanlar, hayatın yükünü yıllardır omzunda taşıyan insanlara akıl veriyor.

3. çocuk için 5 bin lira düşünüyorsunuz. Sokağa inen bir sosyolog olsa bu rakamı düşünemez bile. Bir annenin sadece bez ve mama masrafı bundan fazla.?

Sokaktan kopan bürokrasiden adalet çıkmaz. Sokağa inmesi gereken sosyologlar masa başında tweet analizi yapıyor.

Gerçek hayat sosyal medyada değil; çayın buharında, hastane sıralarında, iş dönüşü kalabalık minibüslerde yaşanır.

Ne acı… Ne uzak… Ne kadar da yabancılaştınız bize.

Sosyologların da, siyasetçilerin de yeniden sokağa dönme zamanı çoktan geldi. Yoksa bu kopukluk büyüyecek… Araya sadece kuşak farkı değil, Türk enflasyonu kadar büyük bir uçurum girecek.

---