Sinema ve dijital platformlarda yeni hikâyelere ihtiyaç var

Türkiye’de dijital platformlar ve sinema, uzun zamandır fikir üretmeyi terk etmiş durumda. Taklitten ve popüler anlatıların sığ sularından başka tutunacakları bir dal kalmadı. Oysa bu çıkmazdan kurtulmanın yolu, düşünsel derinliği yüksek zihinleri bu alana dahil etmekten geçiyor.

Felsefecilerin, edebiyatçıların ve matematikçilerin sanatsal üretim sürecine katılması artık bir lüks değil, bir zorunluluk. Popüler tarih anlatılarıyla örülen yapılar belirli bir doyum noktasına ulaştı. Eğer genç kuşaklara ve dünya genelindeki izleyicilere seslenmek istiyorsak, evrensel meseleleri işleyebilecek nitelikli beyinlerin bu alana yönelmesi şart.

Son on yılın geleneksel ve dijital platformlarındaki dizi ve film temalarına baktığımızda, popüler ve tekrar eden anlatıların dışında özgün bir ses üretilemediğini açıkça görebiliyoruz. Dijital platformlar olmasa, gerçekten bir anlatı çölünün ortasında kalmış olacaktık.

Oysa dünya, Türk’ü görmek istiyor. Türk’ü izlemek istiyor. Ama bunun için yalnızca görünür olmak yetmez; anlatacak sözümüz, gösterecek derinliğimiz ve dünyaya sunacak sahici hikâyelerimiz olmalı.

Sadece Türkiye’ye sığınan Suriyelilerin, Afganların, Rusların, Ukraynalıların hikâyesini, bu toprakların bin yıllık misafirperverliğini, merhamet ve medeniyet birikimini hakkıyla anlatabilseydik... Türkiye, dünya sinemasına adını altın harflerle yazdırabilirdi.

Çöl büyüyor… Nietzsche’nin dediği gibi: “Çöl büyüyor; vay o çöllerde yaşayanların haline.”

---