Sessizlik Müzesi

Sessizlik Müzesi Dünya, artık bir Sessizlik Müzesine benziyor. Duvarlarında çığlıklar asılı; vitrinde yıkılmış şehirler, etiketlenmiş cesetler, istatistiğe indirgenmiş çocuklar var. Bu müzede en yüksek ses, konuşulmayan gerçektir. Siyonizmin ve onun ikiz kardeşi olan emperyalist devletlerin, yüzyılı aşan bir süredir milyonlarca masumun kanını dökmesine karşı insanlığın gösterdiği bu derin sessizlik; sıradan bir kayıtsızlık değil, örgütlü, öğretilmiş ve meşrulaştırılmış bir suskunluktur. Bu, suça tanıklık edenlerin değil; suçu olağanlaştıranların, onu “rutin”e çevirenlerin sessizliğidir. Daha ürpertici olan ise dünyanın giderek yalnızca failin kavramlarıyla düşünmeye zorlanmasıdır. Yahudiliğin tarihsel acılarıyla bilinçli biçimde karıştırılan, fakat onlardan bütünüyle farklı bir ideolojik proje olan Siyonizmin dili; kavramları, tanımları ve “kırmızı çizgileri” küresel algının tek geçerli sözlüğü hâline getirildi. Böylece mazlumun dili susturuldu; adaletin kelimeleri yasaklandı; hakikat ise “tehlikeli bir söylem” diye damgalandı. Bu durum yalnızca bir politik çifte standart değildir. Bu, insanlığın kendi vicdanını müzeleştirip cam bir fanusa hapsetmesidir. Dışarıda kan akarken içeride “denge”, “güvenlik” ve “karmaşık çatışma” tabelaları parlıyor. İşte bu yüzden burası bir sessiz cehennemdir: Ateşi vardır ama dumanı görünmez; çığlıkları vardır ama mikrofonu kapalıdır. Ve bu müze, gezildikçe değil; susuldukça büyür.

@NicoleJenes1