Makam ömürlük değildir dede!

Eskiden insanlardan sık sık şunu duyardım: “Bir emekli olsak da torun sevsek… Bir emekli olsak da kendimize, ailemize vakit ayırsak…”

Emeklilik bir hayaldi. Yıllarca çalışmanın ardından ulaşılması beklenen, hayatın başka bir dönemine açılan bir kapıydı.

Şimdi ise bakıyorum; yetmiş yaşına gelmiş, kırk yıldır bürokrasinin en üst kademelerinde görev yapmış insanlar hâlâ “Genel müdür olabilir miyim?”, “Şu makamı da alabilir miyim?”, “Bir dönem daha kalabilir miyim?” hesabında.

İnsanın içinden söylemek geliyor: Ya git torun sev arkadaş! Biraz da hayatı yaşa. Biraz da başkalarının önünü aç.

Elbette tecrübe kıymetlidir. Ama tecrübeyi kıymetli kılan, aynı makamda mümkün olduğu kadar uzun süre oturmak değildir. İnsan yetiştirmek, birikimini aktarmak ve gerektiğinde görevi devredebilmektir. Kırk yıl boyunca devletin üst kademelerinde bulunmuş bir insanın, kendisinden sonra gelecek kuşaklara alan açmayı da hizmet sayması gerekmez mi?

Gençlere sürekli “Kendinizi yetiştirin, çalışın, sorumluluk alın” diyoruz. Peki, kendini yetiştiren gençlere ne zaman sorumluluk vereceğiz? Onlar da altmışına, yetmişine geldiğinde mi?

Bürokraside artık gençleşmek gerekiyor. Eğitimli, ehil, liyakatli gençlerin yalnız işi yapan değil, karar veren konumlara da gelebilmesi gerekiyor. Gençlerden bütün yükü taşımalarını bekleyip yetkiyi ve makamı hep aynı isimlerde tutamayız.

Mesele, yaşı ilerleyen insanları değersiz görmek değil. Mesele, kamu görevini kişisel bir mülkiyet gibi görmemek. O makamlar hiçbirimizin tapulu malı değil.

Devlete hizmet, gerektiğinde görevi üstlenmeyi de bilmektir, gerektiğinde devretmeyi de. Tecrübeyi gençlere aktarmak başka, gençlerin önünü ömür boyu kapatmak başka.