Gençleri siyasetin figüranı değil, geleceğin öznesi olarak görmek

Bir Yorum / Bir Analiz

Bugün gençler ve çocuklarla iç içe yaşayan biri olarak, giderek büyüyen bir gerçekle yüzleşmemiz gerektiğini düşünüyorum: Çocuklarımız ve gençlerimiz, önü belirsizleştirilmiş, siyasal bir figüran olarak kurgulanan bir geleceğe doğru sürükleniyor.

Toplumun gündemini meşgul eden yoğun siyasi tartışmalar ve ideolojik kutuplaşmalar, en çok da çocukların ve gençlerin dünyasını anlamamıza engel oluyor. Onların daha iyi bir yaşam hayali, daha adil bir gelecek talebi neredeyse görünmez hâle geliyor. Bu hayaller, çoğu zaman önemsiz ve değersizleştiriliyor; üstelik bu, çoğu zaman fark edilmeden, sistematik bir şekilde yapılıyor.

Üniversite gençliği için tablo daha da karmaşık. Mezuniyet sonrasında karşılaşacakları işsizlik, güvencesizlik ve ekonomik dengesizlikler, siyasi zeminde yeterince yer bulmuyor. Bu boşluk, gençlerin kendilerini depresif bir ötekilik içinde konumlandırmalarına yol açıyor. Seslerini duyuramayan, talepleri karşılık bulamayan bu gençler, içten içe öfke biriktiriyor — kimi zaman patlamaya hazır bir baskı gibi.

Çocuklar ise ideolojik tartışmaların gürültüsü arasında sessizce hayatın gerçeklerinden uzaklaşıyor. Gerçeğin sert, soğuk ve duygusuz hali onları sanal dünyaya yönlendiriyor. Sanal evrenin renkli ama yapay sığınağı, çocukların gerçeklik algısını zedeliyor; hayattan koparıyor.

Toplumsal olarak yaşadığımız bu aşırı politizasyon, sadece bugünün değil, yarının da büyük kayıplarını hazırlıyor. Çocukları ve gençleri ihmal etmekle kalmıyor, aynı zamanda onları siyasal çıkarların bir aracı hâline getirme riski doğuruyor. Ve bu eğilim, ne yazık ki sadece bir siyasi strateji değil, bir toplumsal sorumsuzluk göstergesidir.

Unutulmamalı ki; bu çocuklar ve gençler, geleceğin siyasal ideolojik aparatları değil sadece — bugünün insan onurunu taşıyan en değer milli hazineleridir. Onlara ideolojik etiketlerle değil, insani değerlerle yaklaşmalıyız. Duygularını, umutlarını ve korkularını görmeli; politik duyarlılığımızı onlara karşı da göstermeliyiz.

Eğer bu duyarsızlık devam ederse, gençler ve çocuklar siyasetin yalnızca bir “dekoru” hâline gelir. Bu da sadece bireysel yıkımlara değil, toplumsal çözülmeye yol açar.

Bu nedenle, siyasetçilere düşen görev yalnızca karar almak değil; bu kararları gençlerin ve çocukların ruhunu, çağını ve gerçekliğini gözeterek almaktır. Çünkü artık sadece günü değil, geleceği inşa etme zamanı.

---